Sanat Yorum

Internetten Konser Izleyin

2007-07-05T23:42:00.001+03:00

Dunyada pekcok iyi muzik var hatta populer radyo ve televizyonlarda gorduklerimizden cok fazlasi. Ama bazi az bilinen gruplar var ki bunlar gelecegin muzigini degistirecekler. Ve bunu coktan basarmis olan gruplar. Maalesef bunlarin sadece cok azini ortalikta gormemiz mumkun oluyor.

Iste Fabchannel.com bu iddaa ile ortaya cikmis ve az tanilan ama iyi olduklarina inandiklari muzikleri sergilemek icin olusturan canli konser izleme kanali. Aliskin oldugumuz Youtube tarzi bir alt yapi ile ancak nisbeten cok daha iyi goruntu ve ses kalitesi ile birbirinden hos konserleri bilgisayar basinda izlemeniz mumkun.

Tavsiye olmasi acisindan Tarhana isimli Hollanda kokenli bir grubun konserini bastan sona oturup izleyin derim. Elektronik, jazz ve Balkan & Turk tinilarini bulusturan, canli canli, dinlemesi son derece keyifli bir grup. Sizlere iyi seyirler...

Groningen'den Sevgiler : Barana & Co Konseri

2006-12-19T15:23:00.000+02:00

Bu blogda hikayemize Istanbul'u yasanilir kilan kultur-sanat faaliyetlerine bir bakis yada bir yorum da bizden olsun diye baslamistik ki hayat surukledikce vardigimiz kiyidan, baska diyarlardan sesimizi duyurmaya devam edelim.
Kuzey Avrupada Hollanda'nin kucuk, keyifli ve sanat dolu sehri Groningen'den yaziyorum artik. Bir avuc nufusuna ragmen (elbet istanbul'a kiyasla bu sozu soyleme cesareti buluyorum) Groningen Avrupa icin onemli sayilabilecek sanat merkezlerinden biri. Cagdas Sanatlar Muzesi, Oosterpoort konser salonu, melodi dolu can sesleri (detone de olsa!!) ve her daim hazir sokak muzisyenleriyle civil civil bi yer.
Bundan sonra Istanbul'da neler olup-bittigini ''kacmaz goz'' bas editorumuz Candan'dan ogrenmeye devam ediyoruz. - Su konser biletlerini finanse etmek icin bir bagis kutusu koysak mi acep sol sutune Canhan?

Barana & Co Konseri

Oncelikle size Barana'dan soz etmek istiyorum: Turk, Hollanda'li ve Iran'li pekcok muzisyenin biraraya gelmesiyle kurulmus bir grup. Gecen yil Akbank Jazz Festivali kapsaminda Turkiye'de de bir konserleri olmustu. Geleneksel Turk muzigi malzemelerini modern caz yaklasimi ile son derece basarili harmanlamayi becerebilmisler.
Kendilerini sezon acilisi yaptiklari Groningen Oosterport salonunda gecen hafta yaklasik 20 kisilik, genelde Turk doktora ogrencilerinden olusan bir kafile ile izledim. Kalabalik itibariyle sanki futbol macina gider edasi yaratmis olsak da konser sonrasinda cektigimiz halaylar haric cok bir taskinligimiz oldugunu soyleyemem...
Geleneksel melodik yapilar caz formasyonu ile kurulup uzerine kimi anlarda akil almaz deneysel dogaclamalar girdikce muzigin sentez gucune biraz daha inanir oldum. Umarim Turkiye'yi ve Turkiye'li seyircileri sik sik ziyaret ederler.

Roger Waters Konseri' ni Neden Yaz-a-madım?

2006-11-27T18:23:00.000+02:00

Efendim ömrüm boyunca görüp görebileceğim konserlerde ilk 3' e rahatlıkla giren aslında 1. liği zorlayan fakat Steps Ahead' ın elinden alamayan bu konser hakkında blog kapasitesini aşacak kadar yazacak çok şey var fakat nereden başlayacağımı bilemediğimden "koyver gitsin" diyerek başlıyorum. Konserin 20.06.2006 tarihinde olmasına rağmen 11. aya sarkmasındaki sebepleri sıralamak istemem ama bu olayın gerçekliğine inanmam oldukça uzun sürdü.
Benim 11 12 yaşlarında tanıma fırsatı bulduğum Pink Floyd' dan birini hem de Dark Side Of The Moon çalacağı bir turnede babadan kalma görev olarak ifa ettim. Ses, ışık,performansa girmek istemiyorum. Zaten rüyalarda da öyledir ya heryer ışıl ışıl, insanlar bambaşka...En çok da ağlayan yüzlerce insan. En çok aklımda kalan Roger Waters' ın tekneden el salladığı an giderken.
Bazı rüyalar vardır ki anlatınca incinecek sanırsın. Ben de burada gündüz niyetine anlatmak isterdim mamafih kiyafetsiz kelimeler.
David Gilmiour' un da gelerek rüyaları tamamlaması ve her sene 11 ayın sultanı şeklinde bir efsanenin yurdumu şenlendirmesi dileğiyle..

Özürlerimin Kabulünü Arz Ederim:)

Fareli Köyün Kavalcısı

2006-11-27T17:32:00.000+02:00

Efendim yine bir konserle beraberiz:) 22.11.2006 günü rutinimi yaşayıp 9 saat derse girmenin ardından beni bekleyen daha farklı birşeyler olduğunu bilmenin heyecanıyla 100'den fazla km yol yapmak suretiyle CRR' nin ama öncelikli olarak o muhteşem Afyon mermerinden tuvaletlerine ardından da yumuşacık koltuklara kendimi bırakıp konsere kendimi hazırladım.
Zat-ı muhteremi tanımayanlar için ufak bir açıklama yapmak gerekirse Klezmer müziğini yaşamakta ve yaşatmaktadır. Sözcük anlamıyla, şarkı gemisi ya da şarkı enstrumanı demek olan bu kelime, Giora Feidman' ın "ben klarnet çalmıyorum, klarnetimle şarkı söylüyorum" ifadesiyle biraz daha vücut bulmaktadır. Klezmer' in tarihçesine girmektense biraz müziğin yapısından bahsetmek daha doğru olur. Parça ya orkestral düzenle ya da orkestra eşliği temel alınarak bir ya da birkaç solo enstrümanın ayrı ayrı yer aldığı bir düzenleme anlayışıyla seslendirilir. Fotoğraftan da görüldüğü gibi kendisi klarneti büyücü seviyesinde çalmaktadır.
Konser, 20.00 yerine salonun kalabalıklığı sebebiyle 15 dakika geç başladı. Ben gelirken Giora Amca' nın ki artık bunu söylerken daha rahat söylüyorum şarkılarını düşündükçe hafifçe gülümsüyordum. Işıklar kapanıp sessizliğin ardından sahneye gitarist Jens-Uwe Popp ve kontrbasçı Guido Jäger yerlerini aldı ancak ortalarda yoktu tam nerede diye bakınırken etrafıma giriş kapısından uzun ceketiyle yavaş adımlarla giriverdi elinde klarnetiyle ve ömrümde duyduğum en yumuşak tuşeyle çalmaya başladı. O an fareli köyün kavalcısının yaptığı gibi herkesin mutlu yaşadığı ülkeye götürecekmiş hissi oluştu üstümde. Playlisti tutmak hiç aklıma bile gelmedi, sebepsiz olarak ağzım kulaklarımda izledim. Nigun, Sunrise Sunset, Mozart'tan Concerto Per Clarinetto KV 622 - Adagio, Let's Be Happy, Donna Donna, Yemen Türküsü, Kalamış, aklımda kalanların bazıları zaten tutacak halim de hiç olmadı. Kalkıp bilmediğim bir dansı bayılana kadar etmek geldi içimden gerçi turuncu şapkalı teyze bunu gerçeğe döndürdü. Ara vermeden önce intermission ve "bi daha" söyleminden bahseden Giora Feidman 2. kısımda Murat Coşkun' u(Vurmalı Çalgılar) sahneye çağırdı. Vak'a odur ki Murat Coşkun bütün sahneyi önce yaptığı soloyla ardından eşlikleriyle doldurdu. Bittabi Giora Feidman' ın hala klarinete nasıl öyle çığlık attırdığı ya da kulağımıza birşeyler fısıldar gibi yumuşak bir tuşeyle çaldığını açıklama konusunda basiretten yoksun bendeniz Murat Coşkun' u da anlamakta güçlük çektim bir süre. Ardından Fareli Köyümüzün Kavalcısı sahneye, hayatta en çok istediği şeyin kendisiyle aynı sahneyi paylaşmak olan birini, Serkan Çağrı' yı davet etti. Serkan Çağrı için herhalde o an ölmek en güzeliydi. Sahneyi bir efsaneyle paylaşmak üstelik ondan iltifatlar almak...
Konserin dönüm noktalarından olan bu an itibariyle Serkan Çağrı performansıyla Giora Feidman' dan aşağıda olmadığını hatta biraz da spekülasyon yaratıp blogun reytinglerini arttırmak adına! ondan bile iyi çaldığı iddiasıyla gelebilirim. Yaptığı taksim dinlemeye değerdi.
O andan sonra kişisel zevk pikim en tepeye çıktığından dolayı daha sonrasında sabit bir seyir izledi. Velhasıl-ı kelam uzun lafın kısası Giora Feidman giderken hepimize beslenme çantası gibi bir melodi verdi biz de evlerimize gidene kadar onu söyledik. İşin komik tarafı unutmaya çalışsam bile aklımdan çıkmamakta hatta yatarken arkadaşımın tehditleriyle karşı karşıya kaldım.
Konser İçin Ufak Notlar:
1. "Donna Donna" esnasında arkadaşlarımla göz göze gelip salon hep bir ağızdan söylerken bizim bakışmamız salonun % 80' inin kendi kültürünün bir parçası geldiğini hatırlattı.
2. Filistin ve İsrail Milli Marşları' nı birarada çalarak ve onun öncesinde barış ve kardeşlik konuşmalarıyla tekrar gönlümü kazanan Fareli Köyün Kavalcısı bu kocaman aileyi "Dünya"yı savaşın olmadığı, çocukların açlıktan ölmediği yere götürebilse diye düşündüm.
3. Bizi ketenpereye getirip bis yapmamasını hala yediremedim. Çok ayıp etti:)
4. Jens-Uwe Popp(Gitar) uzun zamandır dinlediğim en temiz ve en güzel tuşeye sahip gitaristlerden biriydi. Kontrbasla yaptıkları solo esnasında şarkı Charlie Parker' ındı fakat ismini hatırlayamadık.
5. Schindler's List filminin müziklerinin kendisine ait olduğunu unutmamak gerek.
6. Konserde Yalvaç Ural da vardı. Kızdım ona çocukluğumu zehirledi diye sonra geçti.

Edward Powell

2006-09-14T16:29:00.000+03:00

Sakin sakin otururken batılı olduğu belli bir adam yaklaştı, duvarda asılı ud'u eline aldı ve başladı çalmaya. Aslında batılıların son yıllarda giderek artan oryantelizim sevdası yabancı olduğum bir durum değildi. Ama bu adamın çalışında başka bişeyler vardı. Profesyonel bir müzisyen olduğunu ilk mızrapta belli etti ve insanların hayran bakışlarıyla devam etti faslına...

Bahsettiğim kişiyle sonradan tanıştığımızda kendisinin Edward Powell olduğunu öğrendim ve kısa zamanda yakın bir dostluğumuz gelişti.
Kendisi Kanada asıllı. Küçük yaşta ailesinden aldığı eğitimle başladığı müzik serüveni genç yıllarında onu İngiltere'de hard rock çalmaya sürüklemiş. Daha sonra ilgi alanı Hint müziği üzerinde yoğunlaşınca soluğu binlerce kilometre ötede Hindistan'da bulmuş. Yıllarca süren profesyonellerle süren disiplinli sitar çalışmaları müzikal üretiminde kolaylıkla sezilebilir şekilde hint etkisini yansıtmış.

Daha sonra kendisinin kökeni Arap yarımadası olan "ud" ile tanışmasını kendi ağzından dinlediğimde ne kadar samimi olduğuna inandım. Udun sesini ilk duyduğunda müthiş derecede etkilendiğini söylüyor. Ama sitara yoğunlaşmak için 5 yıl boyunca bastırdığı bu duyguları sonunda kendisini Türkiye'ye gelmeye ve burda ileri düzeyde bu enstürmanın eğitimini almaya götürmüş.
Kanada hükümetinin araştırma bursu ile buraya gelen Powell yaklaşık 6 ay süre için üstat Necati Kara ile çalışarak ud teknikleri üzerinde araştırmalarını sürdürecek. Türkiye'de bulunduğu süre boyunca şuan belirlenmiş bir konser programı olmadığını ama temaslar kurulduğu sürece tüm konser tekliflerine açık olduğunu söylüyor. Çalışmaları hakkında tüm ayrıntıları kendi resmi sitesinden ulaşabilirsiniz.

13. İstanbul Jazz Festivali, Assolist ve Uvertür

2006-09-07T16:01:00.000+03:00

13. İstanbul Jazz Festivali' nin misafirlerini dergilerden birinde ilk gördüğümde geçen seneyi aratmayacağından o kadar emindim ki biletleri hemen çıkar çıkmaz aldım. Hatta ilk konsere gittiğimde de bu şevk devam ediyordu. Ahmad Jamal gibi bir efsane ve HiJazz gibi bir yıldızlar topluluğunu izleyebilecektim. Ama HiJazz sahnedeyken herkesin izlemeye geldikleri bambaşka olduğu için Kimisi HiJazz' de uzun uzun sohbet edip sahneyle ilgilenmezken kimi insan grubu da Ahmad Jamal Trio' da aynı davranışı sergileyince başta sanatçılar olmak üzere herkes bezgin şekilde konserlerden ayrıldı. Ertesi gün Gilberto Gil konserinin anlatımı burayı kaplayacağından tamamiyle ayrı bir yazı yazacağım ama burada parmak basmak gereken nokta, bu parçalı konserler serisi, festivalde konser çıkışlarında aklımda az evvel dinlediğim melodilerin dönmesini pek mümkün kılmadı. Kimin üvertür kimin assolist olduğu konusu tamamen karışık olan ancak o muameleye maruz kalan festival bu uygulamayla nereye varmaya çalıştığını anlama güçlüğü çektiğim gibi, bize en uygun şekilde daha çok sanatçıyı izletmek istediğini düşünsem de bu şekilde sadece gözümüzün önünde çok fazla sanatçının geçip kafamızda müziklerine dair en düşük düzeyde veri saklandığını düşünüyorum ve bence festivalin en güzel organizasyonunun Genç Caz olduğu düşüncesiyle festival hakkındaki bu ilk görüşlerimi üstünüze sıçratmayı bir borç bilirim

Doğu-Batı Divanı Orkestrası İstanbul'u Sarsacak

2006-08-13T13:07:00.000+03:00

Yıkıma uğrayan bir Ortadoğu sahnesinde bir grup genç yürek inadına dinmeyen seslerini yükseltiyorlar. Bu sahne Ramallah'ta, Seville'de ve İstanbul'da tekrar tekrar kuruluyor ve acıların çığlığı tüm dünyayı sarıyor...

Doğu-Batı Divanı Orkestrası'nda 11 farklı ülkenin genç yürekleri yaptıkları müzikle büyük övgüler toplarken adeta Ortadoğu barışı için hazırlanan entellektüel girişimin sesi en yüksek çıkan temsilcileri oluyorlar. İsrail'li genç bir müzisyenin de dediği gibi, müziğin düş dünyasına sığınıp olayları salt sanatsal çerçeveden değerlendirmek ne yazıkki imkansız.
Proje dünyaca ünlü İsrail'li orkestra şefi Daniel Boranboim ile ünlü Filistinli entellektüel Edward Said'in başlattıkları ve Said'in ölümünden sonra Boranhoim tarafından 7 yıldır yönetilen son derece cesur bir girişim. Hedeflerini Boranboim açıkca ortaya koyuyor; grubun müzisyenleri farklı etnik kökenlerden geliyor ve birçoğu Filistin, Mısır, Ürdün, Lübnan gibi Arap ülkeleri mensupları ve geri kalan çoğunluk bir kesim ise İsrailli. Doğu-Batı Divanı orkestrası, tüm bu Arap ülkelerinde ve İsrail'de konser verdikleri gün projenin başarıya ulaşacağına inanıyorlar. Kurulduğu zaman bunun "delilik" olarak nitelendirildiği zamandan günümüze özellikle Ramallah'da verilen coşkulu konser bu hedeflerinde vardıkları belki en önemli noktaydı.
Minik bir filistin'li genç kız ve İsrail'li orkestra şefi arasında geçen diyalog sarsıcı bir gerçeği açıkca ortaya koyuyordu. Genç kız orkestra şefine, "Filistin'e geldiğiniz için çok mutlu oldum" der. Bunun üzerine Boranboim kızın mutluluğunun nedenini sorar. Kızın ise " Askerler ve tanklardan sonra İsrail'den gelen gördüğüm ilk şeysiniz."der ... Sanırım bu söz bölgedeki uzlaşmaz ve birbirinden kopuk iki toplumun gerçeğini açıkca ortaya koyuyor.
Doğu-Batı Divanı Orkestrası bu uzlaşmaz toplum yapısına inat, birbiriyle son derece iyi anlaşan ve arkadaşlıklar kuran İsrail'li, Lübnan'lı, Filistin'li gençlerden kurulu ve adeta "imkansızlık" kavramına inat son derece başarılı bir proje. Bu proje çığlığını 16 Ağustos gecesi İstanbul'da Aya İrini'de yükseltmeyi planlıyordu ama maalesef bir takım sponsorluk konularıyla ilgili sorunlardan dolayı konser ertelenecek. Konu ile ilgili detaylar İKSV'nin internet sitesinden öğrenilebilir.

Cecilia Bartoli

2006-07-21T13:07:00.000+03:00

Efendim hastalığımdan yeni kurtulmuş, evde miskin düzeninde otururken çalan telefonda, bir nevi patron ama gönül insanım Bay Cenk' in telefonuyla irkildiğim gibi telefonda söyledikleriyle kalakaldım. Zat- ı muhterem orkestranın lut sanatçısıyla tanışmış ve 2 adet davetiye elde etmiş ancak elde olmayan sebepler kendisini bana döndürmüştür.
Ancak konseri heyecanla beklerken, beklenmedik bir sürprizle yanıma Aydın ve Randy Esen oturmasıyla bilincimde bir bulanma durumu vuku buldu. Aydın ve Randy Esen 'le tanışıp bir parça konuştuktan sonra artık hepimiz konseri beklemeye başladık. Cecilia Bartoli, Şef Petra Müllejans yönetimindeki Freiburg Barok Orkestrası eşliğinde sahnede adeta devleşti. Doğadaki ses çıkartma kabiliyeti olan her canlıyı kıskandıracak kadar müthiş bir sese sahip olan Bartoli sahnede herkesi adeta büyüledi. Her eserin ardından herkesin elleri parçalanırcasına alkışlamasından da bunu gözlemleme şansı buldum.
Konserdeki eserler sırasıyla:

Alessandro Scarlatti - San Filippo Neri' den Carita' nın arya ve resitatifi:Qui resta...L'Alta Roma
Antonio Caldara - Il Trionfo dell'Innocenza' dan Santa Eugina' nın aryası:Vanne pentita
- La Castitá al Cimento'dan Flavia Aryası:Sparga il senso
- Santa Francesca Romana Uvertürü

Alessandro Scarlatti - Sedecia, re di Gerusalemme' den Ismaele' nin aryası:Caldo sangue
- Sedecia, re di Gerusalemme' den Ismaele' nin arya ve resitatifi:Ahi qual cordoglio... Doppio afetto

Georg Friedrich Händel - Il Trionfodel Tempo e del Disinganno UvertürüHWV46a - Il Trionfo del Tempo e del Disinganno' dan Piacere' nin aryası: Chiudi, chiudi
- Il Trionfo del Tempo e del Disinganno' dan Piacere' nin aryası: Lascia la spina
- Il Trionfo del Tempo e dal Disinganno' dan Piacere' nin aryası: Come nembo che fugge col vento

ARA
Arcangelo Corelli - Fa minör 12. Konçerto Grosso, Op. 6
Antonio Caldara
- Il Martirio di Santa Caterina'dan Imperatrice'in arya ve resitatifi:Ahi qunto cieca...Come foco alla sua sfera,
- Santa Francesca Romana'dan Sant Frecesca'nın aryası:Sí, piangete, pupille dolenti
Georg Friedrich Händel

- Il Trionfo del Tempo e del Disinganno' dan Sonat
- Il Trionfo del Tempo e del Disinganno' dan Piacere' nin aryası: Un leggiadro giovinetto
- Il Trionfo del Tempo e del Disinganno' dan Bellezza' nın aryası: lo sperai trovar nel vero
- La Resurrezione' den Disseratevi, o porte d'Averno

şeklindeki Opera Proibita albümünü içeren muhteşem programın ardından 4 defa bis yaparak sonsuz bir haz içinde bizleri evlerimize yeni çıkmış olan kanatlarımızla uğurlamıştır. Daha önce albümü evde dinlerken Caldara 'nın "Sparga Il Senso" eserini dinlerken bunu söyleyenin insan olamayacağı düşüncesine kendimi inandırmıştım ancak eseri seslendirmesinin ardından öncelikli ağzımı kapamak suretiyle avuçarım patlarcasına alkışladığımı anımsıyorum. Ancak bunu söyleyerek diğer eserlere de haksızlık etmek istemem.
Cecilia Bartoli' ye eşlik eden Freiburg Baroque Orchestra ve şef Petra Müllejans Aya İrini'nin atmosferinde o akustik müzik(elektriksiz müzik) huzur veren sesini her insanın duyması kanaatimi de berlirtmek isterim.
Bis esnasında iki adet yine albümden biri Antonio Scarlatti' ye ait " Ecco Negl'Orti Tuoi...Che Dolce Simpatia" adlı eserini seslendiren sanatçının diğer eserinin adını duymakte güçlük çektiğim için maalesef ki yazamayacağım ve diğer eserler ise konserde seslendirdiği 2 eserden meydan geliyordu.
Bu yazının da bir çözüm bölümüne ihtiyacı olduğu gözönünde bulundurulsa bize biletlerimizde "Sanatçı Kontenjanı" yazmasını sağlayan Freiburg Barok Orkestrası Lut sanatçısı Shizuko Noiri' ye teşekkürü bir borç bilir ve bu biletleri bize vermek zorunda kalan Bay Cenk' e kelime israfından kaçınarak çünkü ne dersem ifadesiz olacağı için susma hakkımı kullanıyorum ve gökten 3 elma düşmüş biri Cem' e biri Canhan' a sonuncusu ise Bay Cenk gibi iyi yürekli insanlara...

Pat Metheny Brigt Size Life(1976)

2006-06-19T11:52:00.001+03:00

Aslında yazılması gereken onlarca albüm,konser varken 30 senelik bir albüm yazısı yazmak ne kadar doğrudur bilinmez ama yazmadığım takdirde içimde oluşacak huzursuzluğu da dizginlemem oldukça vakit alacak.
Çağının önünden gitme ve kimsenin altına girmek istemeyeceği albümü çıkartma firması ECM'den çıkan albümün kadrosu dinlemeden almanıza sebep olacak nitelikte.

Jaco Pastorius:Bas,elektrikli bas ve perdesiz bas
Bob Moses:Davul
Pat Metheny:Gitar

şeklinde oluşan kadroda öncelikli olarak göze batan Jaco Pastorius şarkıların altyapılarını gözle görülür şekilde doldurması ve her şarkıya attığı imza belli ediyor. Bob Moses da diğer isimler kadar kulak aşinalığımız olmasa bile albümde yaptıklarıyla sadece onlara ayak uydurmakla kalmayıp, bir Elvin Jones tavrı bile belirmekte. Gerçi Elvin Jones etkisi kimin üstünde görülmez tartışılır ama...
Albümün açılış parçası "Bright Size Life" hiç unutulmayacak bir melodiyle başlamakta ve bu hoş sâda şarkının sonuna hatta albümün sonuna kadar devamlılık arz etmekte. Starbucks' ta her an duyabileceğiniz bu eser, mümkün olsa tüm şehr-i Istanbul' da yankılansa:) Ardından gelen "Sirabhorn" ise tamamiyle arkanıza yaslanıp dinlenmenizi sağlayacak türden bir şarkı. 3 no'lu eser ise "Unity Village" albümün konseptinden uzaklaşmadan hatta belki daha da derinleştirirken Pat Metheny' nin tüm virtüözlüğün bir kenara bırakıp basit fakat bir o kadar duygu dolu soloyu dinlemeye koyuluyorsunuz. Sanırım Türkiye' de anlaşılamayan nokta; solo söz konusuysa zor olmalı gibi anlayışı çökertmeye yetecek kadar güzel bir şarkı. "Missouri Uncompromised" te ise tempo yükselmekte. Çok üst düzey bir şarkı olmasa da albümde bu şarkıyı atlamanıza sebep değil.
"Midwestern Nights Dream" Pastorius ve Metheny' nin uyumunun müthiş bir örneği. Bob Moses da bu ikiliye uyumu takdire şayan, ayrıca Pastorius' un solosu ise....
"Unquity Road" ve "Omaha Celebration" ise yüksek tempolu maharetlerin gösterildiği hoş lezzetler. Son şarkı ise "Round Trip/Broadway Blues" tam sevdiğim cinsten özgürce "takıldıkları" harika bir şarkı.
Yönetmenim bana ayrılan sürenin sonuna geldiğimizi belirtirken albüme bir kulp bulmak gibi utanmazca bir tavırda bulunamayacağım gibi dinlediğim en güzel albümlerden biri olduğunu söylemekten geçemeyeceğim. Hatta bir adım daha ileri gibi Pat Metheny 'nin en güzel albümü olduğunu söylersem ufak bir tartışma ortamına kaygan bir zemin hazırlamış olurum.

Saygılarımla

Ziya Gökalp ve Türk Müziği

2006-06-08T18:16:00.000+03:00

Bu yazı Ziya Gökalp’in “Türkçülüğün Esasları” adlı eserinde bulunan “Milli Musiki” adlı makalesindeki görüşleri değerlendirmek ve bu makalenin etkisiyle sonuçlanan gelişmeleri kısaca ortaya koymak amaçlı yazılmıştır.

Ziya Gökalp’in adı geçen eseri, genel anlamda Türkçülük ve milli değerlerin irdelenmesi ve sağlıklı bir yapıda pek çok konunun yeniden inşası gibi bir vasfı ifade eder. Bu milli değerlerin içinde elbette milli müziğimizin ne olacağı ve yeni gelişmeler ışığında hangi doğrultuda ilerleyeceği önemli bir husustur.

1923 Cumhuriyet Devrimi ile toplumsal yapıda köklü değişmelere gidilmiştir. Toplumsal yapının can damarı olan güzel sanatların en önemli kollarından olan müzik konusunda da pek çok adım atılmıştır. Pratik pek çok uygulamanın arkasında her zaman teorik bir altyapı bulunmaktadır. Cumhuriyet’in Müzik Devrim’inin arkasında yatan teorik düşüncede “Milli Musiki” adlı makalenin kuşkusuz çok büyük bir önemi olmuştur. Bu makaledeki sınıflandırma ve varılan sonuç, adeta bir mutlak doğru niteliği taşırcasına uzun yıllar toplumsal müzik hayatımızda uygulanır hale gelmiştir. Peki nedir bu varılan sonuç ve neden yaklaşık 400 yıldır kültür hayatımıza nüfus etmiş olan Klasik Türk Müziği’ne öcü gözüyle bakılmaktadır?

Makalede varılan sonuca göre yapılması gereken, milli musiki şinaslarımız kırsal kökenli halk müziği melodilerini toplamalı ve bunları batı müziği usulüne göre armonize ederek milli ve Avrupai bir müziğe sahip olmalıyız. Bu aslında 19.y.y. sonlarında Batı Avrupa dışında pek çok toplumun uyguladığı bir yöntemdir. Gerek Doğu Avrupa gerekse Uzak Doğu ülkelerinde benzer girişimlerin örneklerini görmek mümkündür. Aslına bakılırsa bu yöntem, tarihsel evrimsel gelişimi yadsıyarak zoraki bir devrim’in dayatılmasından başka bir şey değildir. Alman gazeteci Emil Ludwig’in yaptığı bir röportajda Atatürk’ün bir sorusuyla başlayan dialog şöyledir: “Batı Müziği bugünkü durumuna gelinceye kadar ne gibi süreç geçti?” “ Yaklaşık dört yüzyıl efendim…” “Bizim bu kadar bekleyecek zamanımız yok.” İşte Mustafa Kemal Atatürk’ün bu politik tutumu sonucunda 1926 yılında İstanbul Dâru’l Elhan’ında Klasik Türk Musikisi eğitimi yasaklanarak durdurulmuştur, tekke ve dergahlar kapatılmıştır, aynı yıl ağustos ayında alınan bir kararla tüm okullarda Klasik Türk Musikisi eğitimi kaldırılmıştır, radyo’da Klasik Türk Müziği yayınları yasaklanmıştır. Tüm bu gelişmelerin aksine, Batı Müziği’nin tüm ulusça kabul görmesi adına pek çok girişimde bulunulmuştur. 1925 yılında açılan sınavla yetenekli gençler Avrupa’nın başlıca müzik odaklarına gönderilmiştir. Ankara’da Musiki Muallim Mektebi kurulmuş, Cumhurbaşkanlığı Senfoni Orkestrası eski gelenek üzerine yeniden inşa edilmiş ve tüm bu gelişmelerin halka mal olması adına girişimlerde bulunulmuştur. Ama sonuç ne yazık ki bu çalışmaların sadece elit bir azınlık tarafından algılanması ve halktan gün geçtikçe uzaklaşmasına doğru sürüklenmiştir. Peki cumhuriyetin Müzik Devrim’inde yapılan hata neydi?

Ulusal Devrim önderimiz Atatürk, gelişme ve ilerlemeye yönelik pek çok olumlu adımlar atmıştır. Bu kararlılığında, yanında bulunan pek çok fikir ve sanat adamının görüşleri kuşkusuz büyük önem arz etmektedir. Yalnız müzik hususunda tüm bu gelişmeler olurken, kendisini teknik konularda bir beyin fırtınası ortamında yönlendirecek uzman kişiler olmamıştır. Nitekim düşüncelerini, pratiğe dökmeye çalıştığı Ziya Gökalp bir müzik bilgini değildir ve hatta müzik konusunda kendisi de ifade ettiği gibi bir bilgisi yoktur.

Tavsiye niteliğinde olması koşuluyla yapılması gerek şu olabilirdi diye düşünüyorum: “Çağdaşlaştırma” denilen çokseslendirme çabalarına Klasik Türk Müziği de katılarak bu konuda teorik çalışmalar teşvik edilebilirdi. Bu çalışmalar yıllar sonra Kemal İlerici tarafından teorik alanda yürütülmüş, günümüzde dahi örnek eserler verilmektedir. Ayrıca artık “Şu bizim, bu batı’nın” ayrımını bırakarak varolan zenginliğin insanlığın malı olduğunu anlamalıyız ve teksesliği müziğin yatay, melodik zenginliğinden ve çoksesliliği müziğin dikey derinliğinden zevklerimiz ölçüsünde haz duymalıyız.

ÇAKAL NECATİ ve SAZ ARKADAŞLARI

2006-04-09T15:26:00.000+03:00

7 Nisan 2006 akşamı. Yer: Taksim AKM Salonu. İstanbul belki uzun süre müzikle böyle sallanmamıştı…

İstanbul Devlet Senfoni Orkestrası bu hafta müthiş parlak bir kariyer yolu çizen kemancılardan biri olan Alexander Markov’u ağırladı. Son yüzyılın en büyük kemancısı Lord Yehudi Menuhin, Markov için “Hiç şüphe yok ki Markov, günümüzdeki en parlak ve müzikal kemancılardan biridir. Kendisi, dünyadaki tüm müzik severler üzerinde büyük ve derin bir etki bırakmakla kalmayacak aynı zamanda zamanının keman virtüözlüğünün en önde gelen temsilerinden birisi olarak tarih sayfalarındaki yerini alacaktır” demiştir.

Programda sırasıyla Massenet’in “Thais” den Meditation, Paganini’nin “Rossini’nin Musa Mısır’da” Operası Teması üzerine Tek tel için çeşitlemeler ve “La Campanella” , Sarasate’nin “Zigeunerweisen” ve Gluck’un “Orpheus” Operasından “Melodie” adlı eserleri şef Ender Sakpınar yönetiminde solist Alexander Markov tarafından icra edildi. İnanılmaz virtüözlük gerektiren bu eserler Markov’un kusursuz tekniği ile tüm salon seyircilerini resmen büyüledi diyebilirim. Dinleyicilerden öte, İDSO ekibinin çalarken oluşturduğu yüz ifadelerinden, böyle müthiş yetenekli bir virtüöze eşlik etmekten son derece mutlu oldularını anlamak mümkündü. Ama asıl sürpriz konserin ikinci bölümü için hazırlanmıştı. İkinci bölümde Markov ve Remington’un ortak çalışması olan Keman için “Rock Concerto” seslendirildi. Tüm seyir boyunca neler hissediğimi izah etmek hiçte kolay değil. Romantik dönemin en zor eserlerini kusursuz bir teknikle icra ettikten sonra sahneye bascı Ivan Bodley ve davulcu Gregg Gerson’la bir rock yıldızı gibi çıkan Markov, sanki bir başkaldırı edasıyla AKM salonunun hiçte alışık olmadığı bazen korkunç gürültü boyutuna varan bir Rock konçertosunu inanılmaz bir eneji ile sahneye koydular. Modern rock ritmleri ve bass yürüyüşleri, melodik orkestrasyon yazıları, farklı ses efekleri kullanılarak çalınan bir elektro keman ve gotik bir koro. Etkileyici olmaması sanırım mümükün değildi. Üçlü’nün sahnedeki sempatik hareketleri ve özgüvenleri görülmeye değerdi.

Konser bittikten sonra işin en eğlenceli tarafı başladı ve Markov teşekkür etmek üzere eline mikrofonu aldı ve şaşırtıcı bir şekilde Türkçe olarak zengin kelime dağarcığı ile başta şef Sakpınar, İDSO ve TRT İstanbul Gençlik Korosu’na teşekkür etti. Grup arkadaşlarını anons ettikten sonra sıra kendisine gelmişti ve şu sözleri gülmekten gözlerimize yaş getirdi: “Ve ben Necati… Çakal Necati!..” Nerden duymuş, kim tembihlemiş ve nasıl böyle bir espiri aklına gelmiş bilinmez ama bizler bu sözlerin üzerine gülmekten yerlere yığılmıştık.

Kendisi bundan sonra sıkı takibimizde ve bulabildiğiniz cd kayıtlarını dinlemenizi şiddetle tavsiye ederim. Kusursuzluğu övgüven ve espiri anlayışıyla beraber yürütebilen bu büyük sanatçı umarım klasik müziğinin “olmaz” denilen tabularını yıkmada büyük rol oynar.

Sanat

2006-02-25T23:57:00.000+02:00

Bugün tren yolculuğum esnasında bir grup GSF öğrencisinin konuşmalarıyla uyandım. Sanat çerçevesindeki konuşma rahatsız ederken, sözlerine karışıp atomdan zor parçalanan önyargılarına soracağım soruları dinlemeksizin omurilik soğanından verecekleri cevapları dinlemektense kendimi ve sizi rahatsız etmeyi uygun gördüm.
Sanatçının topluma bir şeyler vermesi, sanatçıların toplu hareket etmesi, etraftaki sanatçı bozuntularının kaldırılmasına dair yarı baskıcı tamamıyla gerçeküstü konuşma beni sanatçı hakkında neler düşünmem konusunda zorladı.(NOT:Yazdıklarımın hiç bir geçerliliği yoktur zira bilgisizliğimin farkındalığıyla yazılmaktadır. Farklı bir disiplinin diliyle düşüncelerimi aktarmaktayım.)
Sanatçı gerçekten topluma bir şey vermeli midir? Sanatçı ömür boyu didaktik eserler mi oluşturmalıdır? Sanatçılar toplu hareket ederse özgünlük denen kavramı hangi lisana yollamamız gerekir sorularını buraya not düşüyorum. Toplu hareketten kasıtlarının 5 Hececiler, Empresyonistler olmadığı çıkarma üzüntüsü yaşadım.
O zaman sanatçı ne yapar? Kasiyerlik, müsteşar, çiftçi gibi bir meslek grubu mudur? Topluma bir şeyler verme çabası içine girerse neler yaşar? Eğer bir sanatçının topluma mal olması gibi bir durum söz konusu olursa bizim vergilerimizle yapıldığı varsayılan yol, su, elektrik gibi hizmetler gibi sanat hizmeti almış olmaz mıyız?
Sanatçı benim gözümde cinlerden farksız. Aynı yollarda yürüyoruz, aynı yerde yaşıyoruz sadece boyut farklılığı olduğunu düşünüyorum. Bugün topluma ne verebilirim düşüncesiyle yola çıkıldığı anda "Acaba bugün akşam iş erken biter de çocuğu kreşten alabilir miyim?" cümlesi bir sanatçıya ters düşmez. Oysa ki sanatçı denilen şahsına münhasır kimlik, kendini bir şekilde ifade eder, yazdıklarıyla, çizdikleriyle,şekil verdikleriyle vs... Yoksa Picasso' nun "Gitar Çalan Adam" -umarım adı buydu- tablosuna gidip gitar aramak, adam aramak gafleti içine düşen kişiler ki bunlar içine beni de koyabilirsiniz. Oysa ki toplum için sanat yapılması gerekseydi, bu tablo altına açıklama gerekirdi ya da gerçekten gitar çalan bir adam yapılıp fotoğraf karesi halinde işlenip koyulabilrdi.
Ancak sanat denen olgudan insanın görüsünü genişletilmesi ya da hissettirmesini beklememiz mi gerekir? Yoksa sadece hissettiklerinin ifadesi mi bizim için önemlidir? Benim içim gerçek sanat; mağara adamının duvarlara çizmiş olduğu resimlerdir. Doğaldır, kaygısı yoktur, sadece kendini ifade etme gereği hissettiği için yapmıştır. Onu isimlendirmez.
Teknoloji; bilimin hayata geçmiş haliyse, pekala zanaaatin sanatın hayata geçmiş olduğundan bahsedebiliriz ancak Türkçe'deki eksik durumundaki-belki de benim dağarcığımda olmadığını düşündüğüm- bir kelimeyi ara dururum. İngilizce'de "entertainer" denen şey ki bizde şaklaban gibi sıfatlarla yakıştırılan kişileri gruplamakta etkim çözüm olduğu kanısındayım.
Çok fazla uzatmak istemediğim bu yazıyı, sanatçının halkı eğitmesi değil, halkın sanata karşı eğitilmesi gerektiği düşüncesiyle bitirir, sanatın ekmek, su barınma gibi temel bir ihtiyaç gibi görünmese de, estetik denen şeyin sadece cerrahi bir müdahale olmadığının anlaşılmasını, Dünya'ya gerçekten gözlerle bakmayı sağlayacağını söyleyerek bitiririm.

Hasan Ferid Alnar'ın doğumunun 100. yıldönümü

2006-01-30T19:25:00.000+02:00

Türkiye'de klasik batı müziğinin gelişiminde başrol oynamış 5 büyük besteciden biridir Hasan Ferid Alnar. Derin klasik batı müziği ve klasik türk müziği birikimi ile ölümsüz eserler vermiştir. Doğumunun 100. yıl dönümünde bu büyük besteciyi anmak için hazırladığım "Türk Beşlerinin Türk Müziğine Katkıları ve 100. Doğum Yılında Hasan Ferid Alnar" adlı çalışmayı burdan indirebilir ve okuyabilirsiniz. İndirmek için tıklayınız.

Nils Landgren&Esbjörn Svensson-Layers Of Light

2006-01-25T14:01:00.000+02:00

Tatil ve üstüne ek olarak elverişsiz hava koşullarının İstanbul'umda meydana getirdiği tüm miskinlik dalgası bu albüm hakkında ufak bir yorum(haddim olmayarak),bir parça da İskandinav yurdundaki insanların halet-i ruhiyesini anlamamdan dolayı yazmama vesile oldu.
Efendim İsveç'in kendi adına birçok ödüllü Esbjörn Svensson Trio'nun Esbjörn Svensson'u ve J.J.Johnson'ın ardından yerinin uzun süre dolmaması ardından benim gözümde Nils Landgren yaptığı çalışmalarla ona halef olmayı hak etmiştir.
Bu albümde "Swedish Folk Modern" ardından Nils Landgren&Esbjörn Svensson İsveç folk şarkılarına kattıkları alamet-i farikaları müthiş bir atmosfer oluşturmuş. Albüme pastoral bir senfoni demek abartılı olacağını düşünürsek Heidi'nin Alplerdeki maceralarına ya da kar altında İstanbul'a yaraşır bir albüm. Albümde yer alan 15 şarkı arasından öne çıkan ya da çıkmaya çalışan olduğu pek söylenemez ancak eğer bu durum zorunlu kılınırsa ki çok fazla kılınmaması taraftarıyım, "Calling Goats", "Mattmar", "Lonely At Lakeside" şimdi gözüme batanlar.
Nils Landgren ve Esbjörn Svensson tuşesi insanın içine işler cinsten. Basit,duygulu ve içten belki de albümü anlatmak için doğru tanımlar(çok klişe gözükse de).Çok fazla şey söylemeye fırsat bırakmayan bu ikili halk müziğine getirdikleri bu yorumla bir an için tek bağlantımın Wickie The Viking olduğu bir ülkeye "acaba İsveç'e oturma izni nasıl edinirim?" sorusunu getirirken kendi halk müziğime bulunduğum uzaklığımı da düşünmeden geçemiyorum.

Nils Landgren daha yakından tanımak isteyenler için tavsiye edebileceğim albümleri;

Nils Landgren&Joe Sample-Creole Love(2005)
Nils Landgren&Esbjörn Svensson-Swedish Folk Modern(1998) Re-Release 2004
Nils Landgren-Gotland(1996)

Bu zat-ı muhteremin Nils Landgren Funk Unit albümleri hakkında çok fazla bilgi sahibi olmadığımı belirtmek isterim.Esbjörn Svensson için ise E.S.T. hemen hemen her albümünü ama öncelikle From Gagarin's Point Of View albümünü cebren ve hile ile dinlettirme çalışmasını bir borç bilirim. İsveç folk müziği ile jazzın elele verdiği bir kaç albüm daha dinlemek isteyenler Esbjörn Svensson'un hocası olan Begnt-Arne Wallin-Old Folklore In Swedish Modern(1962) albümünü edinip bu albümün köklerinine inme fırsatını elde ederler.

Saygılarımla

Nils Landgren&Esbjörn Svensson-Layers Of Light (2001) (ACT 9821-2)
Nils Landgren-Trombon
Esbjörn Svensson-Piyano

Song From The Valley(Vallat fran Hammerdal)
Calling The Goats(Get-Trall)
Krauk(Slatt-Kauk)
Kristallen(Kristallen den fina)
Mattmar(Vallat fran Mattmar)
Lakk(Lakk-Lat)
Höpsi(Halling Efter Höpsi-Kerstin)
Calling The Cows(Vallat 261)
Lullaby(Vagg-Visa)
Simple Song(Thuresson's Visa)
Layers Of Light(Esbjörn Svensson)
Lonely At Lakeside(Psalm)
Norwegian Fox Trot(Halling)
Nils Walksong(Ganglat Efter Lapp Nils)
The Farewell(Begnt-Arne Wallin)

Merhaba

2006-01-06T11:35:00.000+02:00

İstanbul'da yaşayıp da şu kenti çekilir kılan pekçok sanat faaliyetlerinden mahrum kalıyor olmak gerçekten üzücü olur diye düşünüyorum. Hazırladığım blog sitemde opera,bale,müzik,edebiyat ve plastik sanatlarla ilgili haberleri ve eleştirileri takip edebilirsiniz. İyi seyirler...